บทที่ 209

บทที่ 209

กงกงเอ่ยคำพูดเหล่านี้ออกมา ทำเอาสะท้อนลึกถึงก้นบึ้งหัวใจของเหล่าผู้บำเพ็ญเพียรหลายต่อหลายคนอย่างแท้จริง

ตงหวางกงในฐานะผู้นำแห่งผู้บำเพ็ญเพียรวิถีเซียน ณ ที่แห่งนี้ กล่าวได้ว่าได้รับพระคุณจากวิถีเซียนมาอย่างลึกซึ้ง ทว่าหนทางข้างหน้ากลับมืดมนไร้จุดสิ้นสุดมานับไม่ถ้วนปี

ความกระตือรือร้นดั้งเดิมที่มีต่อวิถีเซียนพลันมอดไหม้จนเหือดแห้ง

ยามนี้แววตาจึงฉายแววเลื่อนลอยเล็กน้อย

เอ่ยพึมพำเบา ๆ จนแทบไม่ได้ยิน

"หันกลับมาเสียแต่เนี่ย..."

ไม่ต้องเอ่ยถึงผู้บำเพ็ญเพียรคนอื่น ๆ เลย

แววตาเป็นประกายขึ้นมา ทว่ากลับรีบก้มหน้าลงทันที คิ้วขมวดมุ่น คล้ายมีความลับที่ยากจะเอ่ย

ทุกคนล้วนเดินบนเส้นทางวิถีเซียน หากต้องไปฝึกฝนเคล็ดวิชาสายอื่น เช่นนั้นมิเท่ากับต้องทำลายตบะแล้วเริ่มฝึกใหม่หรอกหรือ ราคานี้ช่างสูงลิ่วจนเกินไป