บทที่ 167

บทที่ 167

ผู้ทรงธรรมว่านเต้าวันนี้ได้ประจักษ์ถึงวาจาของจู้หรงแล้ว มันช่างพิษร้ายยิ่งกว่ายาพิษเสียยิ่งกว่าสิ่งใด ที่สำคัญคือยังทำให้ผู้คนหาคำมาโต้แย้งไม่ได้เลย

ช่างทั้งน่าแค้นทั้งอัดอั้นตันใจเสียจริง!

"เจ้า ๆ ๆ..."

ผู้ทรงธรรมว่านเต้าโกรธจนพูดจาติด ๆ ขัด ๆ ใช้มือชี้หน้าจู้หรง เบิ่งตาสองข้างแดงก่ำ เอาแต่พ่นคำว่า "เจ้า" ออกมาซ้ำ ๆ

ส่วนพวกเผ่าอสูรด้านข้าง ยามนี้ไม่มีผู้ใดมีสภาพดีเลยสักตน ทุกตนต่างบาดเจ็บเนื้อตัวเต็มไปด้วยแผล และได้แต่โกรธแต่ไม่กล้าเอ่ยคำ

ดูท่าทีนี้แล้ว ผู้ทรงธรรมว่านเต้าก็ไม่แน่ว่าจะปกป้องเผ่าอสูรไว้ได้

ตี้จุน ไท่อี และซีเหอ ทั้งสามตนในยามนี้ต่างมีสีหน้าตื่นตระหนกมองไปยังบรรพอูทั้งสิบสามที่อยู่ไกลออกไป สบตากันโดยปราศจากวาจา

ต่างอ่านความหมายในแววตาของกันและกันออก

ยามนี้เผ่าอสูรพิกลพิการไปหมดแล้ว ยอมอ่อนน้อมถ่อมตนลงเสียเถอะ ทำตัวเป็นเด็กดีไม่แน่ว่าอาจจะยังรักษาชีวิตรอดเอาไว้ได้