บทที่ 145

บทที่ 145

ไท่ซ่างยามนี้ค่อนข้างสติแตก ในใจด่ากราด "เหตุใดข้าจึงตั้งลัทธิเหรินเจี้ยวไม่ได้ เจ้าโจวหยานผู้นี้ช่างไร้เหตุผลสิ้นดี!"

สองตาจ้องเขม็งไปยังท่านอาจารย์ของตน บรรพจารย์วิถีหงจวินผู้ทรงพลังที่สุดแห่งหงฮวง

ในแววตาทั้งเร่งรีบและมีความตัดพ้ออยู่เล็กน้อย

"ท่านอาจารย์ ท่านจะไปต่อความยาวสาวความยืดกับโจวหยานทำไมเล่า?"

"กดดันปราบปรามให้สิ้นเรื่องไปเสีย ข้าจะตั้งลัทธิเหรินเจี้ยวเดี๋ยวนี้เลย ถึงตอนนั้นเมื่อเรื่องราวลุล่วงแล้ว โจวหยานก็ทำได้เพียงจำนน!"

"ข้าจะได้บรรลุวิถีอย่างไรเล่า!"

แม้เวลานั้นสีหน้าของหงจวินจะราบเรียบไร้คลื่นอารมณ์ ทว่าในใจกลับกำลังคิดคำนวณว่าควรจัดการอย่างไรดี ใจจริงอยากจะกดดันปราบปรามโจวหยานให้จบเรื่องไปเสีย แต่ก็ยังมีความเกรงกลัวต่อมหาค่ายกลเทพต้นกำเนิดสิบสามที่โจวหยานเคยใช้ก่อนหน้านี้อยู่บ้าง