บทที่ 139

บทที่ 139

ลงมือเป็นทำ โจวหยานพาบรรพอูทั้งสิบสองตรงไปยังเขาปู้โจว จากนั้นดีดหน้าผากคราหนึ่ง ตัวอักษรแสงระเรื่อสามพันตัวพวยพุ่งราวกับสายธาร

จำนวนสามพันตัวเป็นตัวแทนของความไร้ขีดจำกัด ตัวอักษรสามพันตัวเป็นเพียงจุดเริ่มต้น ตัวอักษรเดี่ยวมีความหมายหนึ่ง เมื่อนำมาประกอบคู่กันก็กลายเป็นอีกความหมายหนึ่ง ทั้งยังมีการประกอบสามตัวเข้าด้วยกันและอื่น ๆ อีกมากมายไร้สิ้นสุด

ในเวลานี้ บรรพการเผ่าอูจำนวนนับไม่ถ้วนคล้ายมีลางสังหรณ์ในความมืด คล้ายสิ่งสำคัญยิ่งต่อตนกำลังจะปรากฏขึ้น

บรรพการเผ่าอูผู้แข็งแกร่งต่างพากันบินขึ้นสู่ห้วงอากาศ ราวกับกำลังประกอบพิธีบูชา มุ่งสายตาไปยังเขาปู้โจว ดินแดนรากฐานแห่งนี้ของเผ่าอู

บรรพอูทั้งสิบสองยืนอยู่เบื้องหลังของโจวหยาน ย่อมอดที่จะรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมามิได้ ทั้งยังล่วงรู้ถึงความสำคัญของการปรากฏขึ้นแห่งตัวอักษรที่มีต่อเผ่าอู