บทที่ 137

บทที่ 137

ไท่ซ่างมองดูตราประทับในมือของโจวหยานแล้วก็ต้องตะลึงงันไปเช่นกัน

"ถึงกับเป็นสมบัติวิญญาณแห่งเผ่ามนุษย์อย่างนั้นหรือ?"

ภายในใจยังคงมีความรู้สึกสั่นไหวระลอกหนึ่ง ราวกับว่าตราประทับชิ้นนี้มีความสำคัญต่อตนเองเป็นอย่างมาก

ทว่าไท่ซ่างกลับไม่รู้ว่าเหตุใดจึงมีความรู้สึกเช่นนี้

แน่นอนว่าหากไท่ซ่างก่อตั้งลัทธิเหรินเจี้ยวและครอบครองวาสนาบารมีของเผ่ามนุษย์ ย่อมสามารถรับรู้ได้ว่าตราประทับชิ้นนี้มีความสำคัญต่อเผ่ามนุษย์เพียงใด

หากไม่มีการขัดขวางจากโจวหยาน ในความเป็นจริงไท่ซ่างก็คงเริ่มถ่ายทอดวิถีไปนานแล้ว และควรจะเข้าใจหนทางบรรลุวิถีของตนเองได้แล้วเช่นกัน

ซึ่งก็คือการก่อตั้งลัทธิเหรินเจี้ยวเพื่อบรรลุเป็นอริยะ ดังนั้นในฐานะสถานที่ก่อตั้งลัทธิเหรินเจี้ยว เมื่อวาสนาบารมีของเผ่ามนุษย์หลอมรวมกัน ตราคงถงย่อมปรากฏสู่โลกเพื่อกดทับกำราบวาสนาบารมีของเผ่ามนุษย์ และย่อมตกอยู่ในมือของไท่ซ่างโดยธรรมชาติ