บทที่ 117

บทที่ 117

ยามนี้ บรรยากาศเหนือพญานภานั้นแปลกประหลาดอย่างยิ่ง เผ่าอสูรที่เดิมทีจวนเจียนจะแตกแยก ยามนี้กลับสงบลงชั่วคราว

ผู้ทรงธรรมว่านเต้าเสด็จลงมา เผ่าอูย่อมไม่หวาดหวั่น บรรพจารย์วิถีหงจวินยังล่าถอยไปอย่างอับอายขายหน้า หนี่วาที่เป็นอริยะเผ่าอสูร ก็มิได้ถูกร่างจริงผานกู่กดดันจนต้องรับมือฝ่ายเดียวหรอกหรือ

บรรพอูทั้งสิบสองต่างหันไปมองโจวหยาน พร้อมกับยืนประจำสิบสองทิศทาง ค่ายกลตูเทียนสิบสองแผ่กลิ่นอายคุกรุ่นขึ้นมาเลือนราง ขอเพียงแค่ถูกกระตุ้น

มหาค่ายกลเทพสังหารตูเทียนสิบสองจะปรากฏขึ้นระหว่างฟ้าดินทันที ร่างจริงผานกู่จะรวมตัวขึ้นในพริบตา สู้ฟ้าสู้ดินโดยไม่หวาดหวั่นสิ่งใด

ตี้เจียงเห็นโจวหยานนิ่งเงียบไปนาน จึงเอ่ยปากด้วยเสียงต่ำ

"โจวหยาน ก็แค่ร่างอวตารสามศพแห่งขอบเขตอริยะเท่านั้น พวกเราไม่ต้องหวาดกลัว!"