บทที่ 106

บทที่ 106

บรรพอูโจวหยานกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่นกังวาน ไม่มีร่องรอยของความเคารพแม้แต่น้อย มีแต่การซักถามเชิงทวงถาม

"บรรพจารย์วิถีไม่ยุติธรรม เหตุใดจึงคู่ควรเป็นอริยะ"

สิ้นคำพูดนี้ มหาอำนาจผู้จับตามองอยู่เหนือเก้าสวรรค์ต่างพากันสีหน้าเปลี่ยนสีด้วยความตื่นตระหนก

"สวรรค์ บรรพอูโจวหยานผู้นี้เสียสติไปแล้วหรือ ถึงกล้าซักถามบรรพจารย์วิถี"

กระทั่งตงหวางกงและซีหวางหมู่ที่ยืนอยู่ข้างกายโจวหยานยังตกใจสุดขีด หันขวับไปมองโจวหยาน ในแววตามีทั้งความหวาดกลัวและความไม่เข้าใจ

แถมยังมีร่องรอยของความสงสัยอยู่ด้วย

ที่จริงแล้วนับแต่ที่ทั้งสองได้รับปราณม่วงหงเหมิงมา ก็หลบซ่อนตัวอยู่ภายในเกาะเผิงไหล อาศัยว่าเกาะเผิงไหลแปรสภาพมาจากเศษเสี้ยวโกลาหล จึงสามารถปกปิดความลับสวรรค์ได้โดยกำเนิด

ไม่กลัวผู้ใดมารบกวน เฝ้าเพียรพยายามทำความเข้าใจความลึกลับของปราณม่วงหงเหมิงอยู่ตลอดเวลา