บทที่ 100

บทที่ 100

"จู้หรง เผ่าอู!"

ตี้จุนสีหน้าเคร่งเครียดพร้อมกับไท่อีค่อย ๆ เดินออกมา มองดูกองทัพเผ่าอูจำนวนมหาศาลที่ปรากฏขึ้นในความว่างเปล่า สีหน้าของทั้งสองคนพลันเปลี่ยนไปอย่างมาก

"ชั่วช้า!"

เมื่อไท่อีเห็นว่าเผ่าอูมาขวางทาง ก็รู้ทันทีว่าเผ่าอูหมายตาจังหวะที่เผ่าอสูรเพิ่งผ่านศึกใหญ่กับราชสำนักเซียนมาหมาด ๆ ย่อมสูญเสียอย่างหนักและคิดจะมาฉวยโอกาสอย่างแน่นอน

เอ่ยคำสองคำออกมาด้วยน้ำเสียงหนักอึ้ง

"ชั่วช้ากระนั้นหรือ?"

จู้หรงหัวเราะเสียงดัง เต็มไปด้วยความดูแคลน เหลือบมองตี้จุนและไท่อีเล็กน้อยก่อนจะส่ายหัวเบา ๆ อย่างผิดหวัง

"ตี้จุน ไท่อี พวกเจ้าเป็นถึงผู้นำเผ่าอู... ผู้นำเผ่าอสูร ไฉนจึงกล่าวคำพูดไร้เดียงสาเช่นนี้ออกมาได้ ช่างไม่สมกับตำแหน่งจักรพรรดิสวรรค์และตงหวงของพวกเจ้าเลย!"

"ระหว่างเผ่าอูและเผ่าอสูร ยังจะต้องมาพูดจาไมตรีอันใดกันอีกเล่า?"