บทที่ 83

บทที่ 83

ยามนี้หนี่วากุมหน้าของตนเองด้วยมือทั้งสองข้าง ทว่าตุ่มหนองผุดทะลักขึ้นมาไม่หยุดพร้อมทั้งส่งเสียงร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวด เพียงชั่วพริบตาเดียวบนใบหน้าที่งดงามไร้ที่ติก็กลับเต็มไปด้วยฝีหนองล้อมกรอบทั่วใบหน้า

แต่ละตุ่มทั้งใหญ่ทั้งกลม ทั้งยังผุดหัวสีขาวใส จากนั้นก็บวมเป่งแดงก่ำ ความเจ็บปวดแผ่ซ่านเข้ามา

ยามนี้หนี่วาไหนเลยจะมีความเย่อหยิ่งจองหองในฐานะศิษย์อริยะหลงเหลืออยู่อีก กุมหน้าสองข้างพลางกระโดดโลดเต้นย่ำเท้าพร้อมกับส่งเสียงกรีดร้องไม่ขาดปาก

ทั้งอาภรณ์หลุดลุ่ย ทั้งรัศมีสง่างามมลายหายสิ้น

ช่างตัดกันอย่างสิ้นเชิงกับความองอาจน่าเกรงขามเมื่อครู่

ขณะเดียวกันฝูซีก็มาถึงข้างกายหนี่วาแล้ว มองดูน้องสาวผู้เคยงดงามหยาดเยิ้ม แต่ยามนี้บนใบหน้ากลับปูดโปนคล้ายเทือกเขาสลับซับซ้อน

ผุดตุ่มหนองขนาดใหญ่ทั้งสูงทั้งโตขึ้นมามากมาย