บทที่ 78

บทที่ 78

ผู้คนชะงักงันไปวูบหนึ่ง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นความปีติยินดีอย่างยิ่ง

บรรพอูทั้งสิบสองต่างร้อนรนยิ่งนัก ตี้เจียงรีบเอ่ยขึ้นทันที

"โจวหยาน พวกเราไม่จำเป็นต้องไปกลัวพวกเขา ปราณม่วงหงเหมิงเป็นฝ่ายเลือกเจ้าเอง พวกมันไม่มีวาสนาเช่นนี้แล้วยังกล้ามาทวงถามอีกหรือ"

"คิดว่าพวกเราเหล่าบรรพอูรังแกง่ายนักหรือไร"

บรรพอูทั้งสิบสองต่างเดือดดาลยิ่งนัก คนพวกนี้ไม่มีวาสนาเช่นนั้น ปราณม่วงหงเหมิงไม่เลือกพวกเขา แต่ตอนนี้กลับพากันหมายตาปราณม่วงหงเหมิงของโจวหยานกันถ้วนหน้า

จู้หรงมองไปยังผู้คนในวังจื่อเซียว ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกคลื่นไส้ระอาใจ

ถุย!

"พวกเจ้าช่างน่าขยะแขยงเสียจริง เหตุใดพวกเจ้าจึงไม่ไปทวงถามปราณม่วงหงเหมิงจากพวกซานชิงและหนี่วาเล่า คิดว่าพวกเราข่มเหงง่ายนักรึ!"

กล่าวจบก็พับแขนเสื้อขึ้น ดวงตาทั้งสองข้างเบิกกว้างจนแทบถลอน ท่าทางราวกับจะเข้าไปหาเรื่องชกต่อย บรรพอูคนอื่น ๆ ก็มีท่าทีไม่ต่างกัน ทุกคนต่างแผ่ไอสังหารคุกคามดุร้าย