บทที่ 57

บทที่ 57

วาจาชุดหนึ่งของโจวหยานบันดาลให้หยวนสื่อรู้สึกละอายและโกรธเกรี้ยวจนแทบคลั่ง ยามนำมาเปรียบเทียบกันแล้ว บรรพอูอย่างโจวหยานกลับเป็นสายตรงผานกู่ผู้มีความรักอันกว้างขวางต่อสรรพชีวิตและมีจิตใจโอบอ้อมอารี

ส่วนสามพี่น้องซานชิง โดยเฉพาะหยวนสื่อ กลับกลายเป็นคนจิตใจคับแคบ ดูแคลนสรรพชีวิต หยิ่งยโสโอหัง และยกตนเหนือผู้อื่น

สีหน้าของไท่ซ่างพลันเปลี่ยนวูบ เขาถลึงตาใส่หยวนสื่อพร้อมด่าทอในใจที่อีกฝ่ายหาเรื่องใส่ตัวจนทำให้ชื่อเสียงของสามซานชิงต้องเสื่อมเสีย

หากสบโอกาสเมื่อใด เขาจะต้องสั่งสอนให้อีกฝ่ายหลาบจำอย่างแน่นอน

ส่วนทงเทียนก้มหน้าลงเล็กน้อย บนใบหน้าเผยความละอายและขุ่นเคืองระคนกัน มิใช่เพราะหยวนสื่อถูกตำหนิ แต่เป็นเพราะเหตุใดทงเทียนจึงรู้สึกว่าสิ่งที่โจวหยานกล่าวมานั้นถูกต้องเหลือเกิน