บทที่ 54

บทที่ 54

บรรพจารย์วิถีหงจวินถอยรอนแรมไปอย่างไร้ซุ่มเสียง

ร่างจริงผานกู่สั่นสะท้านระลอกหนึ่ง ประกายแสงวิญญาณนับไม่ถ้วนโปรยปรายลงสู่โลกหงฮวง กลิ่นอายอันยิ่งใหญ่นั้นพลันเลือนหายไป

จากนั้นร่างจริงผานกู่ก็สลายตัว เผยให้เห็นเงาร่างของโจวหยานและบรรพอูทั้งสิบสอง

โจวหยานและบรรพอูทั้งสิบสองมองไปยังประกายแสงวิญญาณที่ยังคงล่องลอยอยู่รอบกาย แววตาเต็มไปด้วยความเลื่อมใสและซาบซึ้งใจ

แม้ว่าโจวหยานจะอาศัยมหาค่ายกลเทพสังหารตูเทียนสิบสองรวมตัวเป็นร่างจริงผานกู่ แปรเปลี่ยนเป็นกายห่อหุ้มจิตสำนึกของผานกู่ ทั้งยังใช้สายเลือดบรรพอูเป็นสื่อกลาง ซึ่งย่อมมีบุญกุศลและวาสนาบารมีผานกู่ที่บรรพอูครอบครองอยู่เป็นทุนเดิม

ด้วยพลังตราคำสาปที่ระบบหนุนเสริมให้ถึงพันเท่าเป็นตัวช่วย สุดท้ายจึงใช้รูปปั้นผานกู่เป็นสื่อกลาง รวบรวมวิญญาณปฐมผานกู่นับไม่ถ้วนที่กระจัดกระจายอยู่ในโลกหงฮวงเข้าด้วยกัน