บทที่ 49

บทที่ 49

โจวหยานพกพาอานุภาพแห่งเซียนทองคำหุนหยวน ราวกับเทพแห่งคำสาป ท่ามกลางดาวสุริยันแม้แต่เพลิงแท้สุริยันอันไร้ขนานนามก็ยังพากันแยกออกเป็นสองฝั่ง กลายเป็นเส้นทางสายหนึ่งที่ทอดตรงไปสู่ตี้จุนและไท่อี

ภายใต้รัศมีกดดันของโจวหยาน สีหน้าของเขาราบเรียบไร้ระลอกคลื่น ทอดสายตามองไปเบื้องหน้า ทำเอาตี้จุนและไท่อีต่างก็ตื่นตระหนกจนสีหน้าถอดสี

"เขาไม่มีความยับยั้งชั่งใจเลยแม้แต่น้อยจริง ๆ หรือ อย่าบอกนะว่าเขาไม่กลัวว่าดาวสุริยันจะได้รับความเสียหายและมีบาปกรรมโถมเข้าใส่ตัว?"

แม้ว่าตี้จุนและไท่อีจะใช้ดาวสุริยันเป็นเครื่องมือในการทำให้เหล่าบรรพอูเกิดความยำเกรง ทว่านั่นก็เป็นเพียงแผนการถอยศัตรูเท่านั้น

ในฐานะเจ้าแห่งดาวสุริยันรุ่นหนึ่ง เป็นเทพศักดิ์สิทธิ์บรรพกาลระดับท็อป ย่อมต้องรักตัวกลัวตายเป็นธรรมดา อีกทั้งยังมีมหาวิถีอันไร้ขอบเขตที่ยังไม่ได้ยลโฉมว่ามีความงดงามเพียงใด