บทที่ 37

บทที่ 37

หลังจากที่กลุ่มเพื่อนซี้ก่อตั้งขึ้น ทั้งสามคนก็กลายเป็นสหายสนิท และยิ่งมีความแนบแน่นยิ่งขึ้นไปอีก

ในบรรดาพวกเขานั้น ผู้ที่รู้สึกปีติยินดีที่สุดกลับเป็นเจ้าคนหงอวิ๋นผู้นี้

ฮ่า ๆ ๆ~!

เพียงเห็นหงอวิ๋นผู้นี้ออกท่าทางร่ายรำมือไม้ด้วยความลิงโลด ทั้งยังเอ่ยวาจาไม่น่าเชื่อออกมาอีกด้วย

"โจวหยาน เจิ้นหยวนจื่อ พวกเราเหตุใดจึงไม่ร่วมสาบานเป็นพี่น้อง เพื่อให้มีความแนบแน่นยิ่งขึ้นไปอีกเล่า!"

ความหมายของหงอวิ๋นก็คือ ในเมื่อตอนนี้ทั้งสามคนเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันแล้ว เช่นนั้นก็ก้าวหน้าไปอีกขั้น ร่วมสาบานเป็นพี่น้องเสียเลย

เจ้าคนหงอวิ๋นผู้นี้ แต่เดิมยังมีความหวาดระแวงต่อโจวหยานซึ่งเป็นบรรพอูผู้นี้อยู่ไม่น้อย ทว่าเมื่อคุ้นเคยกันแล้ว กลับกระตือรือร้นเป็นอย่างยิ่ง

เวลานี้ ถึงกับเอ่ยปากเรื่องการร่วมสาบานเป็นพี่น้องออกมา ช่างเป็นคนที่มีนิสัยตรงไปตรงมาเสียจริง