บทที่ 34

บทที่ 34

โจวหยานไม่ได้ปกปิดร่างกายของตน ช่างนั่งสง่าอยู่บนหลังกิเลนสายฟ้าอย่างสบายใจเฉิบ กิเลนสายฟ้าอันองอาจยืนหยัดอยู่บนความว่างเปล่า ประกายสายฟ้าแลบแปลบปลาบ ดึงดูดความสนใจของหงอวิ๋นในทันที

สรรพชีวิตจำนวนนับไม่ถ้วนที่อยู่เบื้องล่าง เดิมทีล้วนเป็นสิ่งมีชีวิตที่ยังไม่เข้าใจวิถีบำเพ็ญ ส่วนใหญ่ยังเป็นภูตผีปีศาจที่ยังไม่จำแลงกาย เมื่อเห็นกิเลนสีม่วงยืนหยัดอยู่บนความว่างเปล่า รอบกายมีประกายสายฟ้าสีม่วง ต่างก็พากันตื่นตระหนกตกใจเป็นอันมาก

สถานที่แห่งนี้มีชื่อว่าหยุนเสียเซียน นับว่าเป็นขุนเขาเซียนและดินแดนวิญญาณแห่งหนึ่ง ภายในภูเขาส่วนใหญ่เป็นสิ่งมีชีวิตที่มีจิตใจอ่อนโยน ภูตผีปีศาจและจิตวิญญาณพฤกษาหญ้ามีอยู่ไม่น้อยเลยทีเดียว