บทที่ 29

บทที่ 29

เดิมทีในตอนที่โจวหยานหลอมรวมตำหนักผานกู่ เขาก็คล้ายจะรู้สึกเลือนรางว่ารูปปั้นผานกู่แห่งนี้ซ่อนเร้นกลไกลึกลับเอาไว้

ทว่าตำหนักผานกู่ สมบัติวิเศษที่แปรสภาพมาจากสมองของมหาเทพผานกู่ชิ้นนี้ แม้จะไม่ใช่สมบัติวิญญาณบรรพกาล และไม่ใช่สมบัติวิญญาณหลังกำเนิด

แต่กลับมีความอัศจรรย์ยิ่งยวด การจะหลอมรวมนั้นยากลำบากยิ่ง ในเวลานั้นวิญญาณปฐมของโจวหยานยังอ่อนแอจนเกินไป จึงยังไม่อาจล่วงรู้ความลึกลับที่ซ่อนอยู่ภายใน

การเดินทางไปวังจื่อเซียว โอกาสวาสนาที่ยิ่งใหญ่ที่สุดก็คือพลังวิญญาณปฐมที่เพิ่มพูนขึ้นอย่างมหาศาล ทั้งยังได้ซาบซึ้งถึงมหาวิถีแห่งอริยะ นับว่าเป็นวาสนาครั้งใหญ่คราหนึ่งเช่นกัน