บทที่ 24

บทที่ 24

เมื่อบรรพจารย์วิถีหงจวินบรรยายวิถีจบลง เหล่าผู้คนต่างทยอยตื่นขึ้น แววตาฉายแววปีติยินดี วิถีแห่งอริยะนั้นลึกซึ้งเพียงใด

ผู้คนเหล่านี้เพียงแค่ได้รับมาเสี้ยวเดียว ก็ทำให้ตบะรุดหน้าอย่างมหาศาล

ยามที่ตื่นขึ้นมา แววตาจึงยังคงแสดงความรู้สึกราวกับยังรับฟังไม่หนำใจ

ทว่าทุกสิ่งย่อมมีข้อยกเว้น

ผู้คนต่างพากันตื่นขึ้นหมดแล้ว แต่เสียงกรนในวังจื่อเซียวกลับยังคงดังดุจเสียงสายฟ้า ก่อนหน้านี้ต่างตั้งอกตั้งใจสดับวิถีด้วยใจจดจ่อ

สรรพสิ่งย่อมไม่สู้สิ่งในใจ

ยามนี้เมื่อการสดับวิถีสิ้นสุดลง ประสาทสัมผัสของทุกคนก็กลับคืนมา

พลันชะงักงันไปวูบหนึ่ง

เมื่อเงี่ยหูฟังแล้วมองไป ปรากฏว่าตี้เจียงและบรรพอูอีกสิบเอ็ดคนกำลังนอนหลับอย่างเป็นสุข โดยเฉพาะจู้หรงราวกับฝันถึงเรื่องนึงที่น่ายินดีเข้า จึงส่งเสียงหัวเราะแหะ ๆ อย่างโง่งอมไม่หยุด