บทที่ 6

บทที่ 6

ภายในวังนีวาน ร่างเงาเลือนรางล่องลอยอยู่ คล้ายจะแตกดับลงได้ทุกเมื่อ ทว่าภายใต้แสงแห่งเสวียนหวงที่สาดส่อง แสงเรืองรองนับไม่ถ้วนหลอมรวมเข้าหากัน

ร่างเงานั้นค่อย ๆ ชัดเจนขึ้นทีละน้อย

อีกทั้งสัมผัสเทวะของโจวหยาน ยังเชื่อมต่อเข้ากับร่างเงาเลือนรางนี้โดยตรงอย่างน่าอัศจรรย์

วื้ง!

เห็นเพียงจุดดวงตาของร่างเงาเลือนราง ทอประกายแสงเรืองรองวูบหนึ่ง จากนั้นเสียงที่เปี่ยมด้วยความประหลาดใจระคนเหลือเชื่อก็ดังขึ้น

"นี่คือวิญญาณปฐมรึ?"

ถูกต้องแล้ว แต่หากกล่าวให้แม่นยำ ร่างเงาเลือนรางนี้ควรจะเป็นร่างต้นแบบของวิญญาณปฐม ยังไม่ทันรวมตัวเป็นรูปเป็นร่าง และยังห่างไกลอยู่มาก

ทว่าโจวหยานกลับมีความสุขยิ่งยวด

โจวหยานเพียงแค่อยากทดลองดูว่า หากตัวเขาซึ่งเป็นบรรพอูองค์ที่สิบสามผู้นี้ก้าวเข้าสู่มหาค่ายกลเทพสังหารตูเทียนสิบสอง จะเกิดการเปลี่ยนแปลงใดขึ้นบ้าง