กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ตอนนี้แกจะยอมแพ้เองแล้วมอบพลังงานอาณาเขตมา หรือจะรอให้ฉันลงมือกลั่นแก่นดินแดนของแกด้วยตัวเอง?” ซูเฉียนยื่นมือออกไปกวักเรียกในทันใด กิ่งไม้สีแดงเพลิงในมือลูซิเฟอร์ก็หลุดจากมือเขาในพริบตา
“บัดซบ! แก่นดินแดนของฉัน!!” ลูซิเฟอร์อยากยื่นมือไปคว้า แต่ไม่ว่าเขาจะดิ้นรนอย่างไรก็ไม่อาจหลุดพ้นพันธนาการของซูเฉียนได้
“ไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน้ำตาสินะ? เหอ ๆ เอาล่ะ ในเมื่อแกเลือกทางนี้ ฉันก็จะส่งแกไปสักหน่อย!” จู่ ๆ ซูเฉียนก็เลิกคิ้ว กลิ่นอายแหลมคมระลอกหนึ่งก็ปะทุออกจากร่างเขา ราวกับมีกระบี่ล้ำค่ากำลังชักออกจากฝัก