กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เมื่อการย้อนเวลาสิ้นสุดลง ทุกสิ่งกลับไปยังวินาทีที่ศีรษะของลี่เซ่อร์ถูกหมัดทั้งสองของซูเฉียนกระหน่ำ
ได้ยินเสียงดังอึกอีกครั้ง ศีรษะของลี่เซ่อร์ก็ยุบลงทันที เลือดไหลซึมออกมาไม่หยุด
“โฮก ๆ ๆ—” ลี่เซ่อร์กอดหัวกลิ้งไปมาบนพื้น ดูเจ็บปวดยิ่งนัก
ซูเฉียนเห็นดังนั้นจึงถอนหายใจโล่ง ส่วนเซอร์นิสรีบก้าวเท้าออกไปวาบหนึ่ง ปรากฏกายข้างซูเฉียน
“นี่! การย้อนเวลาเมื่อครู่เป็นฝีมือของคุณใช่ไหม?” เซอร์นิสถาม
ซูเฉียนพยักหน้าเล็กน้อย สายยังจับจ้องลี่เซ่อร์ไว้กันมิให้ลอบโจมตีอีก
“มันไม่ถูกนะ ทั้งที่คุณใช้หมัดทั้งสองกระหน่ำใส่เขาแล้ว ทำไมยังต้องย้อนเวลาด้วย? ไม่ใช่เรื่องเกินจำเป็นหรอกหรือ?”