กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ดังนั้นภาพเหล่านั้นเพิ่งจะเป็นภาพของอนาคตอย่างนั้นหรือ?”
“และเถาแสงกาลตรงหน้าทุกเส้นก็คือทางเลือกหนึ่ง ผลลัพธ์หลังจากเลือกแล้วก็คือผลไม้ที่อยู่ใต้เถาวัลย์”
จักรพรรดิเฉียน ซูเฉียนเล็งไปที่เถาแสงกาลเส้นหนึ่งทันที สายตาของเขาเคลื่อนที่ไปตามกิ่งก้านของเถาวัลย์ไม่หยุด
ในขณะนี้จักรพรรดิเฉียน ซูเฉียนจ้องมองอีกครั้ง พระราชวังแห่งนี้จะมีอิฐและกระเบื้องสีขาวได้ที่ไหนกัน มันคือบ้านต้นไม้ที่เกิดจากการถักทอของเถาวัลย์นับไม่ถ้วนชัด ๆ
“ซ่า——” จู่ ๆ เสียงคลื่นกระทบก็ดังมาจากนอกพระราชวัง จักรพรรดิเฉียน ซูเฉียนนึกคิดในใจทันทีแล้วมองออกไปนอกพระราชวัง
นั่นคือมหาสมุทรอันไร้ขอบเขต และน้ำนี้...