กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ฉันคิดว่าตอนนี้เธอคงไม่คิดจะกลับไปแล้วสินะ?”
ดยุคซูเฉียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา
ส่วนสตรีเขากวางกลับแค่นเสียงอย่างเหยียดหยาม
“หึ! ไร้สาระ ฉันยังไม่ได้กลืนจักรวาลของพวกแก แล้วจะกลับไปได้ยังไง?”
ดยุคซูเฉียนเลิกคิ้วขึ้นทันที
“โอ้? ที่ฉันหมายถึงคือเธอไม่กล้ากลับไปต่างหาก! ขอเพียงเธอกลับไป ร่างจริงก็จะกลืนกินเธอทันที สติรับรู้ทั้งหมดของอวตารอย่างเธอจะถูกลบล้างจนสิ้น สุดท้ายมีเพียงความทรงจำเล็กน้อยที่หลงเหลือและหลอมรวมเข้าสู่ร่างจริง”
“ฉันคิดว่าคงพูดไม่ผิดใช่ไหม?”