กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ฉันน่ะหรือ เห็นแก่ตัว”
“เอ่อ ฮ่า ๆ ๆ ๆ”
มุมปากที่ลอกเป็นขุยของ [อัครเทวทูตแห่งการเยียวยา-ราฟาเอล] ไม่มีสีเลือดเลย ราวกับคนตาย เขาพยายามแสยะปากหัวเราะเสียงดัง ท่าทางคลุ้มคลั่งนั้นยิ่งทำให้ดยุคซูเฉียนเห็นแล้วรู้สึกพิลึกพิลั่นกว่าเดิม
“นี่ ๆ ๆ คุณเดี๋ยวก่อน”
ดยุคซูเฉียนรู้สึกทันทีว่าบรรยากาศไม่ชอบมาพากล ตัวเองเพิ่งด่า [อัครเทวทูตแห่งการเยียวยา-ราฟาเอล] ไปยกหนึ่ง ทำไมเขาถึงยืนหัวเราะอยู่ตรงนี้ไม่หยุด หรือว่า...รู้สึกเหมือนเขาโกรธจนหัวเราะออกมา
แย่แล้ว