กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ภายใต้การถล่มอย่างบ้าคลั่ง เถาวัลย์กับเผ่าแมลงห้วงว่างล้มตายจนเกือบหมด แม้แต่จวนนายกเทศมนตรีในยามนี้ก็กลายเป็นซากกำแพงแตกหัก
“คุณ... เป็นใครกันแน่?”
จางฉีเฟิงหอบหายใจหนัก เม็ดเหงื่อใหญ่เท่าถั่วไหลจากหน้าผากไม่หยุด ใบหน้าเปื้อนฝุ่นทั้งหน้า ไม่เหลือท่าทีสุภาพเรียบร้อยเหมือนเมื่อก่อนเลย
แต่จากนั้นแววตาของเขาแวบผ่านความมืดมัว เขาแอบเอามือทั้งสองไว้ข้างหลัง บีบทำลายสิ่งของชิ้นหนึ่งจนแตก พลันแผ่ความผันผวนอันอ่อนแรงยิ่งออกมาเป็นระลอก แม้แต่ซูเฉียนก็ไม่ทันสังเกต
“หือ? ฉันซูเฉียนไง!”
จางฉีเฟิงทรุดนั่งลงกับพื้นในทันที
“ซู... ซูเฉียน? เทพซู? ราชาซู!”
จากนั้นเขาก็โซซัดโซเซ ลุกขึ้นอย่างยากลำบาก
“เมค้ามหึมา ดินปืนประหลาด....”