กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หม่่อเอ๋อจ้าฮาในยามนี้ไม่อาจสงบสติได้อีก เม็ดเหงื่อเท่าเมล็ดถั่วไหลลงจากหน้าผากไม่หยุด
“บัดซบ!”
“ซ่อนหัวซ่อนหางแบบนี้จะเรียกว่าความสามารถอะไรได้? มีฝีมือก็ออกมาสู้กันให้สะใจไปเลย!”
แต่เสียงของหม่่อเอ๋อจ้าฮาก้องกังวานอยู่ใน[เขตแดนสุญญากาศ] กลับไม่มีใครตอบ
“ตึก ตึก ตึก——”
หัวใจของหม่่อเอ๋อจ้าฮาเต้นไม่หยุด ความรู้สึกไม่รู้ไม่เห็นและว่างเปล่าเช่นนี้ทำให้เขาอึดอัดยิ่ง ราวกับยามนี้หม่่อเอ๋อจ้าฮากำลังร่อนเร่อย่างโดดเดี่ยวกลางจักรวาล