กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ในชั่วพริบตา
กระบวนความคิดของซูเฉียนรวดเร็วอย่างยิ่ง
สามารถได้ยินเสียงลมหายใจของตนเองได้อย่างชัดเจน
และทุกสรรพสิ่งโดยรอบราวกับหยุดนิ่งลง
เสียงตะโกนฆ่า เสียงระเบิด เสียงกัมปนาท ดังไม่ขาดสาย
กาลเวลาเสมือนหยุดหมุน
ฉับพลันนั้น เบื้องหน้าของซูเฉียนกลับมืดสลัวลง
ดังเพล้ง! ทุกสิ่งที่อยู่ตรงหน้าแตกกระจายออกราวกับกระจก เผยให้เห็นภาพของรอยร้าวที่สานไขว้กันไปมา
พื้นที่ว่างเปล่า ความว่างเปล่านั้นไม่ได้มีความมืดมิดสัมบูรณ์
ไม่สิ มันไม่ได้นับว่าเป็นความมืดดำเสียทีเดียว