กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 485 ยื่นเมล็ดทานตะวันให้
ลู่เยี่ยนมองลงไปในบ่อน้ำ
บางทีอาจเป็นเพราะน้ำในบ่อเย็นจัด จึงไม่มีกลิ่นเหม็น
แต่ศพกลับแช่น้ำจนผิดรูปไปแล้ว
เริ่มบวมพองขึ้นมา
ตอนมีชีวิตอยู่สกุลหวังก็เป็นหญิงงามคนหนึ่ง แต่ตอนนี้กลับน่าขยะแขยงอย่างยิ่ง
แค่มองแวบเดียว ซูจื่อเม่ยก็รู้สึกอยากอาเจียน
ลู่เยี่ยนยกมือปิดตาซูจื่อเม่ย “อย่ามอง”
พูดพลางยื่นมือไปแก้สายคาดเอว
“ทำอะไรน่ะ ทำอะไร?” ซูจื่ออวี่มือไว รีบคว้ามือลู่เยี่ยนไว้