กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 477 ก็แค่หกล้ม
“ทำไมถึงไม่มีเสียงแล้วล่ะ?”
ซูจื่อเม่ยมองลู่เยี่ยนอย่างสงสัย
ลู่เยี่ยนไม่ได้หันกลับมา เพียงทำท่าจุ๊ปาก
กลิ่นคาวเลือดลอยข้ามกำแพงมา
สีหน้าของซูจื่อเม่ยพลันเคร่งขรึมขึ้น
กลิ่นนี้คือกลิ่นเลือด
หวังซื่อคงจะ…
ซูจื่อซานซ่อนตัวอยู่ในที่ลับ ใช้มือปิดปากไว้
น้ำตาไหลลงมาเม็ดใหญ่ ๆ