กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 470 ขนมชิ้นเดียวจะมีค่าอะไรนักหนา
“ยืนเดียวดายตรงลำธาร ไตร่ตรองสรรพสิ่ง”
“เคี้ยวกรุบ ๆ…”
คุณหนูตระกูลสูงศักดิ์คนนั้นแต่งกลอนต่อไม่ไหวจริง ๆ จึงใช้พัดกลมในมือตีมือตัวเองแรง ๆ
บุตรสาวขุนนางฝ่ายบู๊เงยหน้ามองนางอย่างงุนงง แล้วก็กินต่อ
“เคี้ยวกรุบ ๆ”
“ตะวันคล้อยต่ำลับทุ่งราบ”
คุณหนูตระกูลสูงศักดิ์กัดฟันมองบุตรสาวขุนนางฝ่ายบู๊อย่างขุ่นเคือง แต่ก็พูดคำด่าไม่ออก ได้แต่เอ่ยว่า “หยาบคาย”
“จื่อเม่ย อันนี้อร่อยมาก พ่อครัวบ้านเจ้าฝีมือดีจริง ๆ ทำอาหารอะไรก็อร่อยไปหมด ถ้าพ่อครัวบ้านข้าเก่งแบบนี้บ้างก็ดีสิ”
บุตรสาวผู้บังคับกองร้อยคนหนึ่งกินขนมไปพลางมองซูจื่อเม่ยด้วยความอิจฉา