กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 336 คุณหนูตัวจริงที่เธอเอื้อมไม่ถึง (14)
ซูจื่อเม่ยเข้าใจความรู้สึกผิดของสวีพ่านพ่าน
แต่เธอไม่อยากเห็นสวีพ่านพ่านเป็นแบบนี้อยู่ตลอด
“ฉันรู้ว่าพ่อแม่รู้สึกผิดต่อฉันมาก แต่ฉันให้อภัยพวกคุณแล้ว พูดได้แค่ว่าฉันกับพ่อแม่ตระกูลซูคงไม่มีวาสนาต่อกัน”
หลินต้าต่านทำผิดจริง แถมผิดอย่างไม่น่าให้อภัย
แต่เขาก็รักเจ้าของร่างเดิมจริง ๆ
ถึงเงินที่เขาทิ้งไว้ให้เจ้าของร่างเดิมตอนท้ายจะเทียบกับทรัพย์สินของตระกูลซูไม่ได้เลย แต่เงินพวกนั้นก็เป็นทรัพย์สินทั้งหมดของตระกูลหลินแล้ว
“อย่ามัวคิดว่าใครเสียเปรียบเลย เราเป็นครอบครัวเดียวกันนะ”