กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 260 ออดอ้อนในอ้อมแขนนักฆ่าตัวร้าย
เจ็บจัง
ซูจื่อเม่ยกุมเท้า ขี้เกียจจะสนใจเอลลี่
แต่เอลลี่ยังพูดเจื้อยแจ้วไม่หยุด ซูจื่อเม่ยรู้สึกราวกับมีแมลงวันนับไม่ถ้วนบินหึ่ง ๆ อยู่ข้างหู
เสียงของเอลลี่ทำให้เธอหงุดหงิดจนแทบทนไม่ไหว “เอลลี่ ถ้าเธอมีเวลาว่างมากก็ช่วยเรียกรถพยาบาลให้ฉันหน่อย ไม่อย่างนั้นก็ไปทำงานดี ๆ เถอะ อาจารย์เคนนีเดินไปไกลแล้ว”
พอได้ยินคำพูดของซูจื่อเม่ย สีหน้าของเอลลี่ก็แข็งค้าง
อาจารย์เคนนีเป็นนักวาดการ์ตูนอันดับต้น ๆ ของประเทศ สำนักการ์ตูนเล็ก ๆ อย่างพวกเธอ ถ้าเคนนีไม่ได้เป็นเพื่อนกับหัวหน้าสำนักพิมพ์มาตั้งแต่เด็ก เธอคงไม่มีวันได้เจอนักวาดเก่งกาจอย่างอาจารย์เคนนี