กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 257 ฝันยามรุ่งของจวงโจว หลงเป็นผีเสื้อ
ลู่จื่อรุ่ยรู้สึกว่าหลังจากไม่ได้เจอท่านอาเล็กมานาน ฝีมือทำอาหารของท่านอาเล็กก็พัฒนาขึ้นไปอีกขั้น
แน่นอนว่าวัตถุดิบก็มีส่วนช่วยมากเหมือนกัน
จู่ ๆ ลู่จื่อรุ่ยก็รู้สึกว่าการถูกฝึกหนักก่อนหน้านี้คุ้มค่าแล้ว
ต่อให้ท่านอาเล็กแต่งงานในอนาคต เขาก็จะเกาะอยู่ที่นี่ไม่ยอมไปไหน
เพื่อของอร่อย ต่อให้ท่านอาเล็กไม่ให้เขาพักทุกวัน เขาก็ยังรู้สึกว่าคุ้ม
อาหารอร่อยขนาดนี้ แต่ซูจื่อเม่ยกลับใช้ตะเกียบเขี่ยไปมาเป็นชิ้นเล็ก ๆ
ท่าทางเหม่อลอยไม่ใส่ใจ