กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 255 ฝันยามรุ่งสางของจวงเซิง สับสนดั่งผีเสื้อ
เมื่อเห็นซูจื่อเม่ยไม่ยอมขยับ ลู่เยี่ยนก็มองนางด้วยรอยยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม “ดูท่าเธออยากให้ฉันอุ้มสินะ?”
เมื่อเห็นท่าทางเหมือนลู่เยี่ยนจะอุ้มนาง ซูจื่อเม่ยก็รีบกดแผ่นหลังของเขาไว้ “ฉันขึ้นไปแล้ว”
เมื่อครู่ซูจื่อเม่ยมัวแต่เสียใจ จนแม้แต่ตัวนางเองก็ไม่ทันสังเกตว่าข้อเท้าแพลง
พอตอนนี้ได้สติขึ้นมา ถึงรู้สึกเจ็บ
เมื่อเกาะอยู่บนแผ่นหลังของลู่เยี่ยน ซูจื่อเม่ยก็รู้สึกว่าแผ่นหลังของเขากว้างใหญ่และมั่นคง มอบความรู้สึกปลอดภัยให้นางอย่างยิ่ง
หัวใจที่ลอยคว้างมาตลอดพลันสงบลงในตอนนี้
หัวใจของนางเต้นระรัวไม่หยุด