กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 246 ฝันยามรุ่งของจวงเซิง หลงใหลในผีเสื้อ
มีแต่เสียงลมหวีดหวิวอยู่ข้างหู นางไม่รู้ว่าวิ่งไปนานแค่ไหน กระทั่งหมดแรงจึงหยุดลง
เบื้องหน้าเป็นโลกที่แปลกตาอย่างยิ่ง
บนถนนมีคนเดินอยู่ประปราย ผู้คนมีน้อยมาก และคนที่เดินเท้าเปล่าอย่างนางยิ่งมีไม่มาก
กลับมีสิ่งต่าง ๆ คล้ายยานบินลอยอยู่เต็มท้องฟ้า
เสื้อผ้าของซูจื่อเม่ยบางเบา ผิวขาวผ่องนุ่มนวลราวกับเพียงสายลมพัดก็จะแตกสลาย
ฝ่าเท้าขาวเล็กก็สกปรกมอมแมม ดูน่าเวทนาอย่างยิ่ง
ตอนนางยืนอยู่บนถนน ไม่ว่าจะเป็นผู้คนในยานบินหรือคนบนถนน ต่างก็อดหันมามองนางไม่ได้