กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 239 ออดอ้อนในอ้อมกอดองค์รัชทายาท
ชั่วขณะนั้นทั่วทั้งแคว้นอันฉู่เต็มไปด้วยบรรยากาศแห่งความยินดี
“แบบนี้เราก็ไม่ต้องห่วงว่าใครจะรังแกเม่ยเม่ยแล้ว” ลู่ซิงเจ๋อมองฎีกาในมือ พลางลูบเส้นผมของซูจื่อเม่ยไปเรื่อย ๆ
เส้นผมของซูจื่อเม่ยได้รับการหล่อเลี้ยงจากปราณวิญญาณ จึงดำขลับเป็นเงางาม ราวกับผ้าไหมสีดำชั้นดี สัมผัสแล้วนุ่มมือเหลือเกิน
ลู่ซิงเจ๋อชอบจนวางมือไม่ลง มักลูบเล่นอยู่บ่อย ๆ
ซูจื่อเม่ยอ่านนิยายอยู่ข้างกายเขา ในปากคาบบ๊วยเปรี้ยวไว้เม็ดหนึ่ง
“อย่าลูบอีกเลย เดี๋ยวผมร่วงหมดหรอก”