กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 202 ออดอ้อนในอ้อมแขนองค์รัชทายาท
“ปัง”
เมื่อลู่ซิงเจ๋อได้ยินข่าวลือนี้ เขาก็โยนหนังสือในมือลงพื้นทันที
เสี่ยวหลี่จื่อมองลู่ซิงเจ๋ออย่างหวาดหวั่น “หากฝ่าพระบาทไม่ชอบฟัง จะลงโทษทหารสักสองสามคนระบายอารมณ์ก็ได้ ไยต้องทำให้พระองค์ขุ่นเคืองพระทัยด้วยเล่า”
“ข้าไม่ได้โกรธ ตอนนี้หากตำหนิเหล่าทหาร ย่อมทำให้ขวัญกำลังใจตกต่ำ ต่อให้ลงโทษพวกเขาก็มีแต่จะทำให้การเดินทางล่าช้า ไม่ต้องไปสนใจก็พอ”
“ในเมื่อไม่โกรธ แล้วเหตุใดถึงโยนหนังสือล่ะพ่ะย่ะค่ะ” เสี่ยวหลี่จื่อพึมพำเสียงเบา ราวกับพูดกับตัวเอง
“ข้าแค่รู้สึกคลื่นไส้ที่มีข่าวลือกับผู้หญิงคนนั้น”