กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 97 ออดอ้อนในอ้อมแขนขาใหญ่ประจำโรงเรียน
“คุณไม่เป็นไรใช่ไหม” เสียงของเยี่ยนเจ๋อแหบพร่าเล็กน้อย แววตาลึกล้ำ
มือของเขาประคองเอวซูจื่อเม่ยไว้ สัมผัสได้อย่างชัดเจนถึงน้ำหนักตัวของเธอ
เบาหวิว แทบไม่มีน้ำหนัก
นิ้วมือของเขาอดเลื่อนขึ้นไปไม่ได้ แต่สุดท้ายก็หยุดลง
ซูจื่อเม่ยแตกต่างสำหรับเขา
เพื่อนร่วมชั้นที่ชนเธอเห็นดังนั้น แววตาก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย “เป็นคุณอีกแล้วเหรอ?”
ซูจื่อเม่ยจำได้ทันที คนคนนี้ไม่ใช่คนที่ชนเธอตอนเธอไปหาเยี่ยนเจ๋อหรอกหรือ?
ซูจื่อเม่ยค่อย ๆ ลุกขึ้นจากตัวเยี่ยนเจ๋อ แววตาคมกริบ “ทำไมเป็นคุณอีกแล้ว?”