กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 86 ออดอ้อนในอ้อมกอดขาใหญ่ประจำโรงเรียน
ซูจื่อเม่ยนึกถึงคำพูดที่ม่ออวิ๋นเซิงพูดตอนอุ้มเท้าของนาง แววตาพลันไหววูบ
“ไปโลกถัดไปกันเถอะ”
“ได้เลย ท่านโฮสต์” ไม่รู้ว่าเป็นเพราะไม่มีร่างกายหรือเปล่า เสียงของ 007 จึงกลับมาไร้ชีวิตชีวาอย่างยิ่ง ถึงขั้นเรียกได้ว่าเป็นเสียงจักรกลอย่างมาก
แต่ในถ้อยคำกลับมีอารมณ์ความรู้สึกเพิ่มขึ้นมาหลายส่วน อย่างไรก็ไม่เหมือนเดิมแล้ว
“ใครขว้างฉัน?” ซูจื่อเม่ยรู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างกระแทกศีรษะ แม้จะไม่เจ็บ แต่ก็ทำให้อารมณ์เสียไม่น้อย
นางคว้าสิ่งที่ถูกขว้างใส่ไว้ได้ พอดูจึงพบว่าเป็นเศษชอล์ก
เสียงหัวเราะครืนดังขึ้นทั่วห้อง