กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 72 ออดอ้อนในอ้อมกอดของท่านจอมมาร
นี่เป็นเสื้อผ้าที่นางใช้แต้มบุญกุศลซื้อมาแท้ ๆ แถมนางก็ไม่ได้คิดว่ามันน่าเกลียดเลยสักนิด
ซูจื่อเม่ยยืนเปลือยกายอยู่ตรงหน้าม่ออวิ๋นเซิง จนแทบร้องไห้ น้ำตาไหลอาบใบหน้าขาวราวหยก
เอวบางร่างน้อยที่แทบไม่เต็มอ้อมมือสั่นไหวไม่หยุดยามร่ำไห้ ช่างน่าสงสารจับใจราวกับซีซือ
ม่ออวิ๋นเซิงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม มองดูอย่างเย็นชา
กระทั่งซูจื่อเม่ยมีน้ำตาไหลลงมา เขาถึงค่อย ๆ ปลดเสื้อคลุมของตนออกแล้วคลุมบนร่างนาง มือบีบคางของซูจื่อเม่ยไว้ ก่อนจะเลียเบา ๆ