กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 59 สร้างความเจริญในยุคแปดสิบ
“คนเดียวที่ผมต้องดูแลก็คือคุณ” เฉินอวี้ยื่นปลายนิ้วไปแตะปลายจมูกซูจื่อเม่ยเบา ๆ เธอรู้สึกจั๊กจี้จนอดหดตัวถอยหลังไม่ได้
“คุณเอาแต่แกล้งฉัน ฉันโดนคุณแกล้งจนจะตายอยู่แล้ว” ซูจื่อเม่ยอดเบะปากบ่นไม่ได้
เฉินอวี้ยิ้ม “ตอนแรกผมก็ไม่คิดเหมือนกันว่าคนที่ผมแกล้งจะกลายเป็นคนที่ผมรักที่สุดในชีวิต ตอนนี้ผมเสียใจจนไส้เขียวแล้ว เม่ยเอ๋อร์คนดี ยกโทษให้ผมนะ”
“ฉันมีเรื่องอยากถาม ถงถงบอกว่าพรมผืนนั้นของคุณย้อมด้วยเลือดคนจริงเหรอ?”