กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 55 สร้างความเจริญในยุคแปดสิบ
“ฉันไม่ยอม ฉันไม่ยอม ท่านลุงซูดีกับฉันขนาดนั้น ฉันยังต้องเลี้ยงดูท่านจนแก่เฒ่าและจัดการงานศพให้ด้วย ฉันเติบโตอยู่ข้างกายท่านมาตั้งแต่เด็ก จะต่างอะไรกับลูกสาวแท้ ๆ ล่ะ”
ถงถงคว้าแขนเสื้อซูเจี้ยนกั๋วไว้ วิงวอนอย่างน่าสงสาร “ท่านลุงซู ฉันรู้แล้วว่าผิด ก่อนหน้านี้เป็นฉันที่ไม่ดี ฉันจะแก้ไข ขอร้องล่ะ อย่าไล่ฉันไปเลย”
เมื่อมองใบหน้าขาวนวลของเธอ ซูเจี้ยนกั๋วก็รู้สึกปวดใจขึ้นมาครั้งแล้วครั้งเล่า
เขามีลูกสาวอยู่เพียงคนเดียว อยากมอบของดีทุกอย่างให้ลูกสาวแทบแย่ แต่เพราะถงถง เขาจึงไม่กล้ามอบสิ่งที่ดีที่สุดให้จื่อเม่ย เพียงเพราะกลัวว่าถงถงจะอิจฉา