กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 49 สร้างความเจริญในยุคแปดสิบ
ถึงจะไม่ต้องกลืนลงไป แต่การกลืนแมลงตัวใหญ่ขนาดนี้โดยไม่เคี้ยว ก็ยังทำให้ซูจื่อเม่ยรับไม่ไหว
“ถ้าร้านค้าของพวกคุณใส่ใจลูกค้าขนาดนั้นจริง ๆ ก็ช่วยอย่าทำสินค้าให้ชิ้นใหญ่ขนาดนี้ได้ไหม กินแล้วชวนคลื่นไส้จริง ๆ”
ซูจื่อเม่ยกุมคอตัวเอง พะอืดพะอมไม่หยุด
เฉินอวี้กอดอก ยืนมองอยู่ข้าง ๆ อย่างเย็นชา “ฉันรู้สึกว่าแมลงตัวนี้อาจมีพิษ ก็เลยให้เธอกินเป็นเพื่อนฉัน เธอคงไม่ถือสาหรอกนะ”
ซูจื่อเม่ยยังไม่ทันตอบ เฉินอวี้ก็พูดต่อเองว่า “ใช่ เธอคงไม่ถือสาอยู่แล้ว เพราะเธอหวังให้ฉันอยู่เป็นเพื่อนเธอไปตลอด แบบนี้ถึงลงนรกไปก็ยังมีเพื่อน”
ผู้ชายเฮงซวย