กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 16 ออดอ้อนในอ้อมอกท่านประมุขพรรค
“พี่สาว ถึงเวลานอนแล้ว” ฉู่เวยลุกขึ้นยืน โอบซูจื่อเม่ยไว้พลางมองลงมาอย่างเหนือกว่า มุมปากยกขึ้นอย่างไม่ใส่ใจ “เด็กดี”
ใบหูของซูจื่อเม่ยแนบชิดแผงอกฉู่เวย ฟังเสียงหัวใจของเขาที่เต้นแรงและมั่นคง ภายในใจพลันกระสับกระส่ายอย่างยิ่ง
คราวนี้เล่นใหญ่เกินไปแล้วจริง ๆ
ฉู่เวยประคองซูจื่อเม่ยนอนลงอย่างเอาแต่ใจ ก่อนจะนั่งลงข้างกายนาง
นี่เขาคิดจะไม่ไปแล้วหรือ?
ซูจื่อเม่ยเริ่มตื่นตระหนก
เวลานี้นางถึงได้ตระหนักอย่างแท้จริงว่าฉู่เวยไม่ใช่เด็กในความทรงจำอีกต่อไป เขาเติบโตเป็นบุรุษแล้ว
อย่าเข้ามานะ ขอร้องล่ะ