กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 11 ออดอ้อนในอ้อมกอดท่านประมุขพรรค
มือที่ถือถ้วยชาของฉู่เวยชะงักเล็กน้อย ขนตาสั่นไหว
ช่วงนี้เขามัวแต่ยุ่งกับการฟื้นฟูวรยุทธ์จากชาติก่อน ประกอบกับโม่ฮ่าวเทียนไม่ได้มาวนเวียนให้เห็น เขาจึงลืมการมีอยู่ของโม่ฮ่าวเทียนไปเสียสนิท
เขามองขาของโม่ฮ่าวเทียนที่เดินไม่ค่อยถนัด แววตาฉายประกายครุ่นคิด
หากการโจมตีของเขาครั้งนั้นโดนคนอื่น เกรงว่าขาคงพิการไปแล้ว แต่โม่ฮ่าวเทียนกลับแค่เดินกะเผลกเล็กน้อย ช่างน่าประหลาดจริง ๆ
สีหน้าฉู่เวยไม่เปลี่ยน เขาดื่มชาพิษในถ้วยจนหมด