กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 7 ออดอ้อนในอ้อมกอดท่านประมุขพรรค
“เม่ยเอ๋อร์ ไม่เป็นไรใช่ไหม?” ซูเลี่ยพอรู้ว่าซูจื่อเม่ยถูกลอบสังหาร ก็รีบออกจากโรงเตี๊ยมมาทันที
เมื่อเห็นซูจื่อเม่ยที่ปกติเอาแต่ใจ เสื้อผ้าเปื้อนสกปรก ใบหน้าขาวบ้างดำบ้างเป็นปื้น เขาก็ปวดใจเหลือเกิน
“ท่านพ่อ ข้าไม่เป็นไร” นอกจากแม่นมแล้ว ไม่เคยมีใครสนิทสนมกับนางเช่นนี้มาก่อน ซูจื่อเม่ยจึงถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว
ซูเลี่ยลองดมกลิ่นตัวเอง วันนี้เขาวิ่งวุ่นมาทั้งวัน ย่อมมีกลิ่นติดกายอยู่บ้าง เขาไม่เคยคิดเลยว่าลูกสาวจะเปลี่ยนไส้ไปแล้ว เพียงคิดว่าซูจื่อเม่ยรังเกียจกลิ่นตัวเขา