กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 5 ออดอ้อนในอ้อมอกท่านประมุขพรรค
ฉู่เวยยื่นมือออกไปกุมมือซูจื่อเม่ยแน่น ราวกับคว้าฟางเส้นสุดท้ายเอาไว้ พยายามดูดซับไออุ่นอย่างสุดกำลัง
เขาค่อย ๆ คลานออกมาจากใต้เตียง พอออกมาได้ ซูจื่อเม่ยก็อุ้มเขามานั่งบนตักทันที
ซูจื่อเม่ยช่วยฉู่เวยทายาอย่างอ่อนโยน
แม้ร่างปัจจุบันของซูจื่อเม่ยจะอายุยังน้อย แต่ผมยาวสลวยของนางก็งดงามราวผ้าไหมชั้นดีเป็นประกาย ฉู่เวยอดไม่ได้ที่จะยื่นมือไปเล่นกับเส้นผมของนาง “ทำไมเจ้าถึงช่วยข้า? เจ้าอยากได้อะไรจากตัวข้า?”
ซูจื่อเม่ยไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าฉู่เวยคิดอะไรอยู่ เขายังเป็นเด็กตัวเล็ก ๆ ใครจะไปคิดคำนวณอะไรกับเขา นางอดหัวเราะเบา ๆ ไม่ได้