ตอนที่ 546 ความตายไม่น่ากลัว ที่น่ากลัวคือการถูกลืม

ตอนที่ 546 ความตายไม่น่ากลัว ที่น่ากลัวคือการถูกลืม

ท่าทางนั้นเหมือนกับฟิลิปเปี๊ยบ กระทั่งองศาการงอนิ้วยังเหมือนกันไม่มีผิดเพี้ยน

ปลายนิ้วของพระองค์สว่างวาบด้วยลำแสงสายหนึ่ง มันไม่ใช่สีดำแห่งการกลืนกิน ไม่ใช่สีม่วงแห่งการบิดเบี้ยว และไม่ใช่สีใดเลยในบรรดาสิบสองสีนั้น

มันเป็นแสงสีขาวอมเทา สีแห่งความว่างเปล่าอันไร้ตัวตน สีแห่งความโกลาหลก่อนที่สรรพสิ่งจะถือกำเนิดขึ้นมา

ลำแสงนั้นพุ่งตรงมายังฟิลิป ความเร็วไม่ได้เร็วนัก แต่ฟิลิปกลับหลบไม่พ้น

ไม่ใช่เพราะเขาช้า แต่เป็นเพราะลำแสงนั้นล็อกเป้าหมายไปที่ตัวตนของเขา

ตราบใดที่เขามีตัวตนอยู่ตรงจุดไหน ลำแสงนั้นก็จะปรากฏขึ้นตรงจุดนั้นเช่นกัน

เขาไม่มีทางหนีพ้นเลย

แสงพุ่งทะลุผ่านหน้าอกของเขาไป