ตอนที่ 525 เทือกเขาสุเมรุ

ตอนที่ 525 เทือกเขาสุเมรุ

รอยแยกนั้นลึกมาก ทอดตัวยาวลงไปด้านล่างโดยไม่รู้ว่าจะไปสิ้นสุดตรงไหน

ผนังทั้งสองฝั่งเป็นหินสีดำ บนหินสลักอักขระไว้เต็มไปหมด ตัวอักขระเป็นสีขาวเงิน ส่องแสงเรืองรองจางๆ อยู่ในความมืด

ฟิลิปเดินลงไปตามขั้นบันได เสียงฝีเท้าดังก้องสะท้อนอยู่ในช่องทางเดินอันโล่งกว้างอย่างไม่ช้าไม่เร็ว

เขาเดินอยู่นาน นานจนรอยแยกเหนือหัวกลายเป็นเพียงเส้นสายบางๆ เส้นหนึ่ง

สุดปลายขั้นบันไดคือโถงทรงกลมขนาดใหญ่

เพดานโค้งสูงมาก ราวๆ สามสิบเมตร ด้านบนประดับด้วยผลึกคริสตัลเปล่งแสงนับไม่ถ้วน ผลึกเหล่านั้นเรียงร้อยเป็นรูปร่างท้องฟ้าพร่างดาวอันซับซ้อน

ตรงใจกลางพื้นห้อง มีลำแสงหลากสีสันกลุ่มหนึ่งลอยคว้างอยู่

ผู้กลืนกินดั้งเดิมแห่งโชคชะตา