ตอนที่ 357 จิตใจคน

ตอนที่ 357 จิตใจคน

“เป็นสุภาพบุรุษท่านนั้นที่ช่วยพวกเราไว้” เสียงของเงาดังขึ้นข้างหูนาง

น้ำค้างขาวมองตามสายตาเขาไปที่หน้าประตู

ตรงนั้น มีแผ่นหลังสูงโปร่งกำลังค่อยๆ เดินออกไปข้างนอก

ฝีเท้าของแผ่นหลังนั้นดูซวนเซเล็กน้อย ราวกับทุกย่างก้าวช่างยากลำบากเหลือเกิน

น้ำค้างขาวอ้าปาก อยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่แผ่นหลังนั้นก็ลับหายไปนอกประตูเสียแล้ว

น้ำค้างขาวดึงสายตากลับมา มองไปที่เรน

จากนั้น นางก็ชะงักไป

เพราะเรนในเวลานี้ บนใบหน้าไม่มีความมั่นใจเย่อหยิ่งและความถือดีจนไม่เห็นใครในสายตาอย่างที่นางคุ้นเคยเลย

ดูเหมือนจะ...มีความ...รู้สึกผิดอยู่บ้างหรือเปล่า