กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Ego Detector
ตอนที่ 353 ลูกแก้วหลบหนีอัสนี
ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน
“พรวด——!”
เงาทมิฬกระอักเลือดคำโตออกมา ร่างทั้งร่างร่วงลงมาจากกลางอากาศเหมือนกระสอบขาดๆ กระแทกพื้นแข็งๆ เข้าอย่างจัง
จากนั้น ร่างเล็กๆ ของน้ำค้างขาวก็ร่วงลงมาจากฟ้า หล่นลงข้างๆ เขาเช่นกัน
ทั้งคู่กลิ้งไปหลายตลบ กว่าจะหยุดลงได้
เงาทมิฬฝืนยันตัวลุกขึ้น รู้สึกเจ็บแปลบไปทั่วกระดูกทุกท่อนในร่าง
แม้ “ลูกแก้วหลบหนีอัสนี” ลูกนั้นจะช่วยชีวิตพวกเขาเอาไว้ได้ แต่ภาระจากการฉีกมิติอย่างรุนแรงและส่งตัวข้ามระยะทางไกลลิบ ก็ยิ่งทำให้ร่างกายที่บาดเจ็บสาหัสอยู่แล้วของเขาทรุดหนักลงไปอีก
เขาหอบหายใจอย่างแรง ก้มลงมองดูน้ำค้างขาวข้างกาย
น้ำค้างขาวหมดสติไปแล้วโดยสิ้นเชิง